Nagrania dźwiękowe i materiały wideo są dziś wykorzystywane w ogromnej liczbie przypadków, w których późniejsze odtworzenie całego materiału może być niewygodne albo czasochłonne. W takich przypadkach znaczenie ma wierne przeniesienie wypowiedzi do postaci tekstowej. Transkrypcja nagrań może obejmować rozmowy, wywiady, posiedzenia, spotkania, wykłady czy materiały zarejestrowane podczas pracy.
Samo przepisanie słów nie zawsze jest natomiast najprostszym misją. Znaczenie mają jakość dźwięku, liczba osób mówiących, sposób wypowiadania się oraz obecność szumów i przerw. Przy nagraniu kilku rozmówców trzeba przy tym rozpoznać, kto zabiera głos. Jeżeli już materiał jest niewyraźny, próba odgadnięcia brakującego fragmentu może prowadzić do zmiany sensu wypowiedzi, dlatego w praktyce dużo lepiej zaznaczyć miejsce trudne do ustalenia niż uzupełniać tekst na podstawie przypuszczeń.
Innego podejścia wymaga dokument przeznaczony do zastosowania w postępowaniu. Transkrypcja do sądu powinna przede wszystkim możliwie gruntownie odzwierciedlać tekst źródłowego nagrania, ponieważ wręcz pozornie drobne różnice mogą posiadać znaczenie przy ocenie materiału (sprawdź również informacje na stronie: transkrypcje cennik). Ważne mogą być nie tylko same słowa, lecz również kolejność wypowiedzi, przerwania, powtórzenia czy momenty, w których uczestnicy mówią jednocześnie. W zależności od celu dokumentu używa się różny poziom szczegółowości. Czasem potrzebny jest zapis wypowiedzi wraz z oznaczeniami czasu, a innym razem tekst uporządkowany w taki sposób, by łatwiej było wyszukać konkretny fragment nagrania. Nie powinno się a przy tym poprawiać wypowiedzi jedynie po to, by brzmiała bardziej literacko. Język mówiony często zawiera niedokończone zdania, powtórzenia i potoczne określenia, które mogą zostać utracone w trakcie nadmiernej redakcji.
W przypadku dłuższych materiałów na prawdę często pojawia się pojęcie stenogram, choćby w praktyce zakres tego określenia bywa różnie rozumiany. Stenogram może być szczegółowym zapisem przebiegu rozmowy albo wydarzenia, z uwzględnieniem kolejności wypowiedzi poszczególnych osób. Przy pracy z takim materiałem istotna staje się konsekwencja w oznaczaniu rozmówców a także zachowanie jednolitego sposobu zapisu przez cały dokument. Problem pojawia się w szczególności wtedy, gdy kilka osób wypowiada się jednocześnie, ktoś mówi bardzo cicho albo nagranie zawiera fragmenty o słabej jakości. Wtedy nie wystarczy mechaniczne rozpoznawanie mowy. Niezbędne jest porównywanie nieprostych fragmentów z wcześniejszym i późniejszym kontekstem, a zdarza się, że także wielokrotne odsłuchiwanie tego samego miejsca. Nie znaczy to jednak, że niejasny fragment trzeba poświęcając własny czas interpretować. Zadaniem osoby sporządzającej zapis jest możliwie wierne zademonstrowanie materiału, a nie zmienianie jego treści.
Na dokładność zapisu wpływa też sposób przygotowania samego nagrania. Wyraźny dźwięk, niewielka liczba zakłóceń i możliwie czytelny podział głosów ułatwiają późniejszą pracę. Przy materiałach wykorzystanych do celów formalnych warto zachować oryginalny plik, ponieważ treść jest zapisem pochodnym i ewentualnie powinien dać się odnieść do źródła. Pomocne bywają oznaczenia czasu, dzięki którym konkretną wypowiedź można bardzo szybko porównać z najlepszym miejscem nagrania. Znaczenie ma także forma dokumentu: zbyt duża ingerencja redakcyjna może oddalić zapis od rzeczywistego przebiegu rozmowy, jednak całkowity brak uporządkowania utrudnia wykorzystywanie z tekstu. Dlatego przy transkrypcji trzeba każdorazowo uwzględnić rodzaj materiału, jego wykorzystanie a także ograniczenia wynikające z jakości źródła.
Polecam: transkrypcja do sądu.